Spis wszystkich numerów

Tom 12 (2011): Kultura jako cultura

Kolejny numer „Prac Kulturoznawczych” nawiązuje do aktualnie toczonych dyskusji o kondycji humanistyki, sięgając do etymologii słowa „kultura”. Przy czym nie chodzi o powrót do formuły Cycerona, lecz jej twórcze wyzyskanie i atrakcyjność poznawczą dla potrzeb myśli współczesnej. Kultura bowiem należy do słów często dziś nadużywanych, funkcjonuje pomiędzy poznawczymi nadziejami, jakie wciąż budzi to pojęcie, a jego radykalnym odrzuceniem. W tej mierze podjęte zostaje też zagadnienie charakteru i zobowiązań dzisiejszej myśli humanistycznej i kulturoznawczej, przy jednoczesnym wskazaniu na filozoficzne, socjologiczne i antropologiczne losy pojmowania kultury, jej związki z praktyką i praktykowaniem. Na zróżnicowanych przykładach – neolitycznego performensu, krajobrazu i pamięci – analizowane są procesy różnicowania się i procesualnego charakteru sposobu uczestnictwa w kulturze, bycia w niej i jej doświadczania. Z kolei to, jakie użytki z łacińskiego źródłosłowu wyprowadzali dla rozwijanych przez siebie koncepcji Matthew Arnold i Werner Jaeger (autorzy klasycznych już tekstów, których przekład przynosi ostatnia część „Prac Kulturoznawczych”), daje możliwość ich skonfrontowania z tym, jak Cycerońska formuła, mniej lub bardziej jawnie, funkcjonuje we współczesnych debatach kulturoznawczych.

Tom 11 (2010): Nowy idiografizm?

Tytuł XI tomu „Prac Kulturoznawczych” nawiązuje do kategorii idiografizmu, którą upowszechnił na przełomie XIX i XX wieku niemiecki filozof Wilhelm Windelband. Zaproponował on, by za jej pomocą odróżniać nauki humanistyczne – jako skupione na opisie tego, co jednostkowe i niepowtarzalne – od nauk przyrodniczych, dążących do odkrywania praw uniwersalnych. Idea idiografizmu stała się dla autorów tekstów zamieszczonych w tym tomie punktem wyjścia do rozważań nad licznymi i zróżnicowanymi problemami współczesnej humanistyki. W tomie zawarte są artykuły teoretyczne, podejmujące wątek klasyfikacji nauk i poszukujące w ten sposób aktualnych odpowiedzi na pytanie o charakter nauk humanistycznych, a także prace definiujące na nowo miejsce idiografizmu we współczesnych badaniach antropologicznych i historiozoficznych. Obok nich można też znaleźć prace, w których nowy idiografizm rozpatrywany jest jako strategia badawcza na przykład w socjologii i w badaniach nad globalizacją, a także artykuły poświęcone historii teatru, kolekcjonerstwu i pejzażowi dźwiękowemu, w których została wykorzystana strategia opisu jednostkowych zdarzeń.

Tom 10 (2007): Kultura i tragiczność

Seria Prace Kulturoznawcze obejmuje przede wszystkim prace zbiorowe, składające się z artykułów i rozpraw, z zakresu kultury i cywilizacji. Co pewien czas ukazuje się tom monograficzny, czyli poświęcony jednemu określonemu tematowi z wymienionego zakresu. Niejako specjalnością tej serii jest refleksja teoretyczna, nieraz z pogranicza filozofii, a zwłaszcza aksjologii i estetyki, a także związana z teorią poszczególnych dziedzin sztuki. W serii publikowane są także teksty zdające sprawę z prowadzonych w Katedrze Kulturoznawstwa badań nad sztuką, zwłaszcza najnowszą.